Սփյուռքահայ թատրոնի հիմնական դերակատարներից մեկի՝ Դավիթ Էվերեկլյանի թատերական ուղին սկսվել է 1943-ին Լիբանանում: Իր մասնակցությունը բերելով լիբանանահայ կյանքին՝ նա հիմնում է «Լիբանանահայ», «Պետրոս Ադամյան», «Գերմանիկ», «Պեյրութահայ քուլիսականներու» թատերախմբերը։ Իր բեմադրությամբ և դերակատարությամբ հանդես է գալիս բազմաթիվ ներկայացումներում՝ կերպավորելով ինչպես հայ, այնպես էլ օտար հեղինակների հերոսներին:

Բանալի բառերԴավիթ Էվերեկլյան Մոնրեալ սփյուռք թատերախումբ դերասան թատրոնի պատմաբան բեմադրություն:

Սունդուկյանի վոդևիլները առանձնանում են ոչ միայն իրենց կատակերգական կառուցվածքով, այլև խորը սոցիալական ենթատեքստով և կերպարների բազմաշերտ զարգացմամբ։ Հեղինակը ստեղծում է տիպական, սակայն միևնույն ժամանակ անհատականացված կերպարներ, որոնք արտացոլում են ժամանակի սոցիալական հարաբերությունները, բարոյական արժեքները և հակասությունները։ Վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ Սունդուկյանը հմտորեն համադրում է հումորը քննադատական մոտեցման հետ՝ բացահայտելով սոցիալական անհավասարությունը, կեղծ բարոյականությունը և նյութապաշտությունը։ Հատկանշական է նաև, որ նրա կերպարները հաճախ կրում են մշակութային խաչաձևումներ, օրինակ՝ Յավանգուլի կերպարը, որը ներկայացնում է հայկական և վրացական մշակույթների միաձուլումը։ Իր կերպարների միջոցով Սունդուկյանը հաճախ բարձրացնում է հասարակության բարոյական և սոցիալական անկման խնդիրները։ Նրա հերոսները հաճախ հայտնվում են ներքին և արտաքին հակասությունների կենտրոնում՝ կանգնելով հին և նոր արժեքների, նյութական շահերի և բարոյական սկզբունքների բախման առջև։

Բանալի բառերվոդևիլ դրամատուրգիա եվրոպական մշակույթ Գաբրիել Սունդուկյան կերպարակերտում արժեքներ թատրոն

Տարբեր ժամանակներում գրողները նախընտրել են ստեղծագործել ծածկանունով կամ անստորագիր: Ինչո՞ւ է առհասարակ գրողը ներկայանում ծածկանունով կամ կեղծանունով: Պատճառները շատ են ու յուրաքանչյուր գրողի համար ունեցել և կարող են ունենալ իրենց ուրույն հիմքերը` երկար անունը կարճով փոխարինելը, նման կամ նույն անունը կրող մեկ այլ գրողից տարբերվելը, ազգային ծագումը թաքցնելը, ավելի խոսուն անունով հայտնի դառնալը, գաղտնիությունը, հեղինակի հասարակական դիրքը, գրաքննությունը և այլն: Մեծանուն երգիծաբան Հակոբ Պարոնյանը ևս իր ստեղծագործությունների, հոդվածների մեծ մասը ստորագրել է ծածկանունով կամ հրապարակել դրանք անստորագիր: Հոդվածում մասնավորապես անդրադարձ է կատարվում «Մեղու» և «Թատրոն» երգիծաթերթերում գրողի այն երկերի դերանուն-ծածկանուններին և մի քանի այլ ծածկանունների, որոնք տարիներ շարունակ չեն վերագրվել Պարոնյանին: Քննության են առնվում Հ. Պարոնյանի կողմից այդ ծածկանունների գործածության շարժառիթները, ներկայացվում է ծածկանունների կիրառության քանակական վիճակագրություն, և ընդգծվում են դրանց գործածման անհամապատասխանություններն ու հնարավոր պատճառները:

Բանալի բառերՀակոբ Պարոնյան ծածկանուն կեղծանուն «Մեղու» երգիծաթերթ «Թատրոն» երգիծաթերթ դերանուն-ծածկանուն անստորագիր